Vorig jaar zijn Emma en ik naar Krakau geweest. Een spontaan tripje, omdat het toen nog kon en omdat wij allebei nog nooit in Polen waren geweest en Krakau ons ontzettend aansprak. Over onze trip naar Krakau en het bezoek aan Auschwitz komt nog een apart verhaaltje op de blog, de ster van dit verhaal is Zurek, de over-over-overheerlijke Poolse soep die wij daar toevallig hebben gegeten…en je raadt het al, het was liefde vanaf de eerste lepel.

En natuurlijk geldt ook hier de onvermijdbare reisklassieker: Als alles volgens plan was gegaan, dan hadden we Zurek misschien wel nooit ontdekt.

Wij waren net in Krakau aangekomen. Het regende en we hadden woeste honger. Onze airbnb lag aan de andere kant van de stad in de Joodse wijk, een goede 25 minuten lopen van het station. Toch besloten wij eerst de spullen weg te brengen en daarna op ‘t gemakje te gaan happen. Sterker nog, om de hoek van de airbnb had ik al een leuke pub beoogd waar je ook kan eten. Watertandend liepen wij door de stad want het liep al tegen zevenen en uit ieder gaatje waar een cafe, pub of bar achter zat kwam niet normaal lekkere etenslucht. Maar we hielden vol. Ondertussen moest ik heel nodig plassen, ook heel klassiek. Uiteraard namen wij een d-tour want lopen op navigatie, daar ben ik niet zo goed in. Rijden ook niet trouwens.

Bij de airbnb konden we eerst de juiste deur niet vinden. Bleek dat we nog een stuk door moesten lopen naar de andere kant van het complex. Daar kwamen we uiteraard pas achter nadat wij 12 steile trappen op waren geklommen om helemaal bovenin te zien dat we pas bij nummer 38 waren (en we moesten 81 hebben). Bij de juiste deur aangekomen kregen we de deur niet van het slot. Het was zo’n slim cijferslot waar je op een knop moet drukken voordat de cijfers oplichten. Eerst konden we die hele knop niet vinden, totdat we per ongeluk iets ter breedte van een microscopisch dunne en platte naald in het midden van het kastje hadden aangeraakt. De cijfers lichtten op en we konden met de code aan de slag. Twee cijfers verder doofde de display alweer en na drie verwoede pogingen om binnen te komen ging het alarm af. Het hele complex hing buiten en wij konden 5 minuten wachten om dit feest weer te herhalen….en dat nog drie keer. Een telefoontje met de eigenaar wees na 10 minuten bellen eindelijk uit dat wij te hard op de naald drukten dus de display raakte van slag. Je moest het aaien. Ondertussen trapte ik de deur al zowat in want ik zeek in m’n broek. En die vent aan de andere kant van de lijn: “Relaaaaax! Take it eeeeaaaasy…” Godsamme.

Al met al duurde het wat langer dan verwacht voordat we goed en wel op weg konden naar de avondmaal. De airbnb was het gedoe met de deur en op een haar na een natte broek overigens wel waard, maar inmiddels ronkten beide magen heel boze liedjes. In één rechte streep liepen we door naar de coole pub (candle light only!) die ik beoogd had. Buiten zagen wij al mensen onder een afdakje zitten en een jongen kwam naar buiten met volle borden dus dat zag er veelbelovend uit.
Toen ik aan die jongen vroeg of er nog een tafeltje voor twee was, kreeg ik een snauw. Overigens de enige snauw van de hele trip. Voor de rest was iedereen ontzettend aardig, vriendelijk en heel behulpzaam.

‘Go inside’, bromde hij, mij niet aankijkend en liep zelf naar binnen.
Nou, inside dan maar.

Daar kwamen wij er na een beetje gedoe in het kaarslicht achter dat je in de vele kamertjes, gaatjes en hoekjes van de pub maar zelf moest kijken of er nog plek was en al je bestellingen aan de bar door moest geven. We vonden een plek en ritselden een food menu waar geen Poolse kruimel op bleek te staan. Wat ze serveerden is vooral hip fingerfood. Nacho’s, chicken wings, dat soort zaken. En wij zijn natuurlijk de zeikerds van de Sun. Wij willen authentieke hap!
Dit opgeteld bij de matige ontvangst en het feit dat we binnen helemaal niemand zagen eten, alleen buiten onder een afdakje (en het zeek inmiddels van de regen) besloten we hier later terug te keren voor een pint en ons eten ergens anders te halen.

Maar waar?

Een snel rondje om het blok bracht ons geen steek verder. We passeerden dichte deuren of cafe’s waar je alleen wat kon drinken. Uiteindelijk kwamen wij langs een restaurantje waarvan het interieur naar alle waarschijnlijkheid bij de Action-versie van Riviera Maison was samengesteld. Normaal gesproken niet mijn eerste keus, maar er hing een menukaart buiten (en inmiddels maakte het soort eten ons niet meer uit, als het maar eten was), dus we renden naar binnen.

Binnen waren wij de enige gasten. Een vriendelijke mevrouw bracht ons de kaart, waar we pierogi (Poolse dumplings) op zagen staan. Eindelijk Pools voer! Maar ooh…honger, HONGER! Dus…soepje vooraf?
Emma zag bietensoep en zei meteen: ‘Ik wil die!’ Ja, hallo! Die wilde ik ook! Maar mijn reisvoerregel is: Neem niet meteen twee keer hetzelfde. Dus bestelde ik de soep die daarboven stond. Zurek. Iets met zure soep en Poolse worst. Geen idee. Ik zou het wel zien.

Nou, de bietensoep was lekker hoor. En de pierogi ook. Maar die Zurek, dat bord hebben we uitgelikt in ingelijst. De Poolse mevrouw lachte zich rot.

Back home heb ik uitgezocht hoe je Zurek maakt en wat de smaak van die soep zo bijzonder maakt. Zurek smaakt namelijk…een beetje zuur. Maar op een hele nieuwe, frisse, bijzondere manier. Het was een smaak die ik nog niet kende en daar ga ik altijd extra hard van kwispelen. Voorals als het zo lekker blijkt te zijn.

Het zuurtje in Zurek is de zogenaamde zakwas, een basis van gefermenteerde roggemeel. Nee, dat had ik er zeker niet zelf uitgehaald. Waar ik nog aan zuurkool of augurken dacht, is het roggemeel dat het karakter van de soep bepaalt. Hoe ontzettend leuk is de wereldkeuken!
Wel moet je zakwas minimaal 4-5 dagen van tevoren maken want het moet een paar dagen bij kamertemperatuur fermenteren.

Niet lang na onze reis naar Polen heb ik thuis mijn eerste Zurek ooit gemaakt. Emma ook soep onder de neus geschoven en we waren weer helemaal terug in Krakau. Great succes! En nu ik ook ontdekt heb dat Zurek een populaire soep is om in Polen met Pasen te eten, kon ‘ie natuurlijk niet in onze Sunshine travel paastas ontbreken :-). Het is dus maar goed dat de pub waar Emma en ik aanvankelijk naartoe gingen qua eten niet was was we gehoopt hadden. Zurek werd zo onverwachts dè verrassing van onze reis!

Overigens zijn wij na de maaltijd met de buiken tonnetjerond nog gewoon naar de pub teruggelopen. Nu wij wisten hoe de zaken daar in zijn werk gaan bestelden wij een pint aan de bar, zochten we een knus plekje uit en sloten de avond in stijl af met kaarslicht en een liter Pools cratftbeer de neus.